Myśl o tym, w jakim stanie ciała i duszy powinna cię zabrać z sobą śmierć i jak krótkie jest życie, jak przepastna wieczność, przeszłość i przyszłość, jak krucha wszelka materia!
Marek Aureliusz, Rozmyślania, 12.7.
Pierwszy listopada, Wszystkich Świętych. Dzień, w którym odwiedzamy groby naszych zmarłych bliskich, składamy kwiaty, zapalamy znicze, modlimy się w ich intencji, spotykamy się ze znajomymi i rodziną, wspominając tych, którzy odeszli.
Rozpamiętujemy, kim byli za życia, jakie mieli plany, do czego dążyli…
Niechętnie jednak przy tej okazji myślimy o tym, że i my pewnego dnia podzielimy ich los. Że to nad naszymi grobami ktoś przystanie z zadumą.
Jeszcze rzadziej robimy to na co dzień, unikając myśli, że w każdej chwili i nas śmierć może zabrać z tego świata. Jakby nas to nie dotyczyło… a przecież każdy z nas w końcu odejdzie, a z nami wspomnienia o tych, którzy odeszli przed nami. A z czasem odejdą i Ci, którzy wspominać będą nas.
Dziś, odwiedzając groby swoich bliskich, zapalając znicz ku ich pamięci, pomyśl, czy jesteś gotów na swoje odejście. Czy, jak pisze cesarz-filozof, w takim stanie ciała i umysłu, jesteś gotów odejść? Czy masz pozamykane wszystkie swoje sprawy, by nie obciążyć nimi swoich bliskich po Twoim odejściu? Czy będą wiedzieli, że o nich myślałeś? Czy wiedzą, jakie żywiłeś do nich uczucia?
Życie jest krótkie i kruche. Pamiętaj o tym w chwilach zmartwień i radości, tryumfu i upadku.
MEMENTO MORI
