Udar i organiczne uszkodzenie fragmentu mózgu odebrały mi część pamięci. Covid-19 i epizod depresyjny spowodowały kolejne wyrwy w wspomnieniach.
Czarne plamy w zapisach historii zostawiły również hektolitry spożytego alkoholu, tetrahydrokannabinol i nikotyna. Kropkę nad nie-pamięciowym i postawiły dawki stresu, jakie fundowało mi życie, szczególnie w ostatnim dziesięcioleciu.
W całej tej nie-pamięci co roku tego dnia, z fotograficzną dokładnością, przypomina mi się Wigilia sprzed dwudziestu lat.
Ktoś kiedyś zapytał, dlaczego mam aż tak negatywny stosunek do Świąt Bożego Narodzenia? Do dnia dzisiejszego nie potrafiłem jednoznacznie na to pytanie odpowiedzieć.
Dziś, podczas dorocznej uczty filmowej, w trakcie oglądania Kevina, doznałem olśnienia: przez pamięć o Wigilii a.d. 2003, a raczej świadomość, jak konsekwentnie w kolejnych miesiącach niszczyłem wszystko, co tego dnia zapoczątkowałem/liśmy.
Zatem ja się kurwa pytam: czy te wszystkie gówna, przez które musiałem przejść, zamiast np. słownictwa języka słoweńskiego, nie mogły wymazać z mojej pamięci 24.grudnia 2003r.?
Czy co roku tak boleśnie muszę odczuć, jak bardzo spieprzyłem życie… nie tylko sobie?
