Na innym etapie

Rozważania dwóch czterdziestoparolatków na temat kryzysu relacji.

Jak to jest, że nie budujemy nowych relacji, a dawne, nierzadko niegdyś bardzo bliskie, z czasem umarły? Jak to jest, że kiedyś potrafiliśmy ze sobą codziennie rozmawiać i zawsze znajdywaliśmy wspólne tematy, a teraz, pomimo już kilku dekad znajomości, rozjeżdżamy się ideologicznie?
Bo co mnie, ojca dwójki już dorosłych dzieci, interesują problemy świeżo upieczonych rodziców? Co mnie, twórcę treści, interesuje praca managera w korporacji z branży motoryzacyjnej?
Jak to jest, że pomimo, iż wywodzimy się z tego samego środowiska (tej samej klasy w szkole średniej), nie potrafimy znaleźć wspólnych tematów?

Otóż dzieje się tak, ponieważ będąc uczniami liceum (czy też studentami) byliśmy na podobnym etapie życia: byliśmy jeszcze na utrzymaniu rodziców, łączyły nas zagadnienia przygotowań do matury, weekendowych wypadów na piwo i muzyki. Nikt z nas nie miał jeszcze dzieci, nikt nie pracował. Krótko mówiąc: byliśmy na zbliżonym (jeśli nie tym samym) etapie rozwoju.
Teraz natomiast jedni są na etapie przygotowań do ślubu (pierwszego), a inni są już dawno po rozwodzie. Jedni żyją przygotowaniami do matury ich dzieci, drudzy siedzą w pieluchach, inni zaś dopiero planują pierwsze dziecko. Jedni są u szczytu korporacyjnej kariery zawodowej, inni doświadczywszy wypalenia zawodowego, próbują odnaleźć się na nowo na rynku pracy. Jedni mieszkają w dawnej dzielnicy, a inni po wielu latach powrócili z emigracji. Krótko mówiąc: jesteśmy na innym etapie życia.
I dlatego nierzadko nie potrafimy znaleźć wspólnego języka, co dawniej było dla nas tak naturalne. To dlatego mamy poczucie, że kiedyś byli spoko, a teraz nie ma o czym z nimi pogadać. To dlatego nie opuszcza nas wrażenie, że nasze drogi się rozeszły.

Pomimo, iż jesteśmy w tym samym (a przynajmniej zbliżonym) wieku i znamy się wiele lat, to jesteśmy na różnym etapie rozwoju i na co dzień zajmują nas zupełnie inne sprawy.
A ileż można wspominać dawne czasy…?


Opublikowano

w

przez

Tagi: