Od lat żyję dość skromnie i kupuję tylko te rzeczy, które są mi rzeczywiście potrzebne (od strony praktycznej). Od niemal dwu lat staram się stosować do zasad minimalizmu. Nie obca jest mi też filozofia zero waste.
Świadomie dokonuję decyzji zakupowych, staram się nie ulegać chwilowym pokusom czy wszechobecnym podszeptom marketingowców.
Krótko mówiąc: posiadam tylko to, co rzeczywiście jest mi potrzebne.
Jak się okazało, moje niekonsumpcyjne podejście do rzeczywistości ma też swoje ciemne strony.
Otóż od kilku lat nie posiadam samochodu (tak, ja który niegdyś posiadałem po kilka samochodów jednocześnie) i wszędzie przemieszczam się komunikacją miejską lub pieszo. Swego czasu dziennie robiłem min. 10 tyś. kroków, zatem z myślą o długich spacerach kupiłem sobie wygodne buty (opisywane ,jako buty do biegania, ale wyszedłem z założenia, że powinny mieć dobrą amortyzację i trzymanie stopy).
Po półtorej roku użytkowania i setkach (jeśli nie tysiącach) kilometrów, które w nich przeszedłem, wczoraj prawy but przetarł się w takim miejscu, który już raczej dyskwalifikuje go z naprawy i dalszego użytkowania.
Problem w tym, że były to moje jedyne buty do chodzenia na co dzień, co wymusza na mnie zakup nowych na już. A, jak prawdopodobnie większość mężczyzn, nie należę do miłośników zakupów, szczególnie obuwia (ze względu na rozmiar i kształt stopy zazwyczaj mam problem ze znalezieniem wygodnych butów).
Dzisiaj zatem czeka mnie wycieczka do centrum handlowego (czyli sama radość tuż przed świętami)…
Tak, wiem… problemy pierwszego świata. Chciałem tylko z dziennikarskiego obowiązku odnotować negatywny aspekt minimalizmu. Tak mnie jakoś z rana naszło…
