Błędnie zakładamy, że stabilizacja życiowa zapewni nam spokój. Całe życie dążymy do sytuacji, w której jak najmniej rzeczy będzie ulegało zmianom: stały związek, stabilne źródło dochodu, przewidywalny rozkład dni, tygodni, lat.
Od dzieciństwa jest nam wmawiane, że stabilizacja uczyni nas szczęśliwymi. Uczą nas, że mniej zmian = mniej stresu.
Życie jednak ma jedną stałą cechę – zmianę. I nie jesteśmy w stanie jej uniknąć. Nastawiwszy się na stabilizację jesteśmy nieprzygotowani na zmiany, które zazwyczaj nas zaskakują, co powoduje w nas silne reakcje stresowe, a w niektórych przypadkach odbija się na naszym zdrowiu – szczególnie psychicznym.
Utrata pracy, odejście partnera, nieplanowana relokacja, czy kradzież samochodu, potrafią zaburzyć naszą wizję stabilnego życia do tego stopnia, że tracimy sens istnienia, wpadamy w ciężkie stany psychiczne, z depresją i wieloma innymi zaburzeniami włącznie.
Znacznie rozsądniejszym podejściem, które pomoże uniknąć wielu rozczarowań, jest nastawienie na zmiany: otwartość na to, co Fortuna dla nas przygotowała (z świadomością, że bywa ona kapryśna), a wręcz proaktywne inicjowanie zmian.
Jeśli zatem masz poczucie, że osiągnąłeś bezpieczną stabilizację życiową pomyśl, czy to nie czas już na zmianę miejsca pracy lub zamieszkania. Zrób to, zanim ktoś zdecyduje za Ciebie.
Oswój się ze zmianą, jako jej inicjator, byś nie cierpiał, jako jej bierny wykonawca.
