Mechanika uzależnienia

Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że od dwu lat nie spożywam alkoholu. I od niemal trzech nie latam na moto.

Czym, jak nie mechanizmem uzależnienia wytłumaczyć, że w dni takie, jak dzisiejszy, jedyne, o czym myślę, to wsiąść na moto i polatać wokół komina?
Jak inaczej nazwać chęć ucieczki od rzeczywistości, schowania się w garnku, w drodze, dopaminie i endorfinach? W rzeczywistości długich prostych, schodzenia na kolano, przelatywania środkiem w korku i startu spod świateł… poniżej 3 sekund do setki.
Alkoholik zawsze będzie alkoholikiem. Nawet, jak od lat nie spożył grama trucizny.
Motocyklista zawsze będzie motocyklistą. Nawet, jak od lat nie spalił grama wachy.
Z tego się nigdy nie wychodzi. To zostaje w człowieku na zawsze. I w takie dni, jak dzisiejszy pali od środka… żywym ogniem, fizycznym bólem. Wyrwą w trzewiach i pustką w głowie.

…Ty byś wiedziała.

Zabawne, że do ucieczki w alkohol w ogóle mnie nie ciągnie. A byli na mojej drodze tacy, którzy twierdzili, że jestem alkoholikiem…


Opublikowano

w

przez