Tak, ten wpis jest dwusetnym na moim blogu. W niecałe pół roku opublikowałem dwieście porannych przemyśleń, środowych tekstów o Stoicyzmie i sobotnich wpisów minimalistycznych.
Dzisiejszego poranka zastanawiam się, co sprawiło, że pomimo codziennych zdarzeń, gorszych dni, porannego pośpiechu i wielu innych dystraktorrów, udało mi się zachować tę regularność?
Czy to kwestia wewnętrznej motywacji? W pierwszych tygodniach zapewne tak. Wewnętrznej, wszak żadne zewnętrzne czynniki nie motywowały mnie do wytrwania w moim postanowieniu.
Może siła nawyku? Niewątpliwie. Jak mawiają: motywacja jest niezbędna, by rozpocząć, ale to siła nawyku pozwala wytrwać w postanowieniu.
Czy może mam jakieś cechy, które predestynują mnie do codziennego pisania? Narcyzm – choć niejeden mógłby mi go zarzucić, raczej nie zauważam u siebie objawów zaburzenia osobowości. Przynajmniej nie tego.
Może po prostu lubię pisać? A może jest to moja metoda przeciwdziałania problemom z pamięcią? Może codzienna forma medytacji, ugruntowania swoich zasad, przekonań, wartości? Takie aureliuszowskie rozmyślania?
Niezależnie, jakim czynnikom go przypiszemy, tych dwieście wpisów uważam za ogromny sukces. Instalując i konfigurując tego bloga na moim serwerze nie sądziłem, że tak długo wytrwam. Nie myślałem, że po pół roku będę mógł pozytywnie odpowiedzieć na sarkastyczne pytanie mojego syna: a Ty się jeszcze bawisz w tego bloga?
Otóż, Tomaszu, bawię się. I to całkiem nieźle.
I choć już nielicznym zdarza się tu zaglądać, zamierzam wytrwać w postanowieniu i z równą dotychczasowej regularnością publikować swoje przemyślenia i refleksje. Niezależnie od miejsca, w którym będę przebywać i okoliczności, z jakimi dane będzie mi się zmagać.
